9. Rozkwit marki za czasów Don Pepína

Wzrost sprzedaży nie byłby możliwy gdyby nie zabiegi marketingowe, jakie stosował Don Pepín.

Podróżował przede wszystkim po krajach Europy oraz po Stanach Zjednoczonych i Ameryce Południowej, gdzie wykorzystywał swoje znajomości nabyte w czasie, kiedy był dyrektorem fabryki Cabañas.

Był niezwykle zafascynowany dziełem Williama Shakespeare’a.
Otworzył sklep z cygarami Romeo y Julieta w słynnym Palazzo di Capuletto w Veronie, gdzie rozgrywała się akcja tragedii.
Swoją klacz, na której startował podczas największych gonitw w Europie nazwał Julieta.

Jako jeden z pierwszych na Kubie, odkrył znaczenie pierścieni cygar.
Pierścienie najważniejszych klientów były personalizowane, w ten sposób elita sięgająca po Romeo y Julietę mogła jeszcze bardziej podkreślić swój status.
Cygara były zdobione inicjałami, nazwiskami, herbami, a najzamożniejsi mogli umieścić na nich nawet swój wizerunek.
Niektóre pierścienie były również wykonywane na folii ze szczerego złota.
Mówi się, że do zdobienia cygar używano nawet 20 000 różnych pierścieni.

Ponadto opłacał reklamę dla marki, zajmującą całą stronę w każdym wydaniu prestiżowego magazynu „El Tabaco”. Mało kto był sobie w stanie na to pozwolić.

Wprowadził też system nagród dla pracowników fabryki, dzięki czemu utrzymywał zadowolenie wśród podwładnych, co z kolei przekładało się na niezmiennie wysoki poziom produkcji oraz jakości.

W 1934 Romeo y Julieta osiągnęła miano drugiej największej marki cygar na Kubie po Partagasie, którym ówcześnie zarządzał Ramón Cifuentes.

Marka zyskała dodatkową sławę kiedy w 1946 jej fabrykę odwiedził Sir Winston Churchill.
Już wcześniej produkowano cygara w formacie Julieta No. 2 (R47 x 178mm) pod nazwą Clemencau, brytyjski premier bardzo je sobie upodobał.
Zgodnie z polityką firmy produkowano dla niego te cygara ze spersonalizowanym pierścieniem w złotym kolorze, z jego nazwiskiem.
Sir Winston rozpromował to cygaro do tego stopnia, że Clemencau zostało oficjalnie zastąpione przez Churchilla.
Obecnie „Churchill” jest też popularnym określeniem na inne cygara o takich samych wymiarach.

W latach ’40-50 fabryka specjalizowała się w produkcji około 1 000 różnych formatów figurado. Wynikało to z tego, iż był wtedy na nie ogromny popyt.
Ze względu na politykę Habanos S.A. obecnie zarządzającym marką, sukcesywnie wycofano na przestrzeni lat wszystkie double figurado, ostatni taki format – Romeo y Julieta Perfectos został wycofany z produkcji w 2003 (obecnie te formaty są przeznaczone głównie dla marki Cuaba). Dzisiaj możemy cieszyć się już tylko jednym figurado – Belicosos.

Przez całe swoje życie José Rodríguez zabiegał o utrzymanie Romeo y Juliety w rodzinnych rękach, tak aby nie podzieliła losów fabryki Hija de Cabañas y Carvajal i nie została przejęta przez zagraniczny koncern.
Można tu przytoczyć jego rozmowę z Don Gustavo Bockiem, który reprezentował jedną z grup zagranicznych inwestorów:
– Jeśli miałby pan córkę, czy byłby pan gotów ją sprzedać za jakąś ogromną sumę pieniędzy? – zapytał Pepín.
– Nie zrobiłbym tego nawet za całe złoto tego świata – odpowiedział Bock.
– Widzi pan, dla mnie fabryka Romeo y Juliety jest jak córka, i tak jak pan, za żadne skarby tego świata, nie odważyłbym się jej sprzedać.

Don Pepín dotrzymał swego, nigdy nie sprzedał biznesu. Dopiero po jego śmierci przyszła rewolucja kubańska, która niemalże wszystko odebrała właścicielom.